Na niedawnym szczycie NATO w Ankarze doszło do zaskakującego zbliżenia pomiędzy Wołodymyrem Zełenskim a Donaldem Trumpem. Historia dotychczasowych relacji tych liderów nie wskazywała na możliwość takiego ocieplenia kontaktów. Tymczasem obaj przywódcy znaleźli wspólny język, co może wskazywać na ich dążenie do samodzielnego podejmowania decyzji, bez udziału europejskich sojuszników.
Prezydent USA wielokrotnie wyrażał swoją niechęć do europejskiego zaangażowania, zwłaszcza w kwestii obronności, powtarzając jakoby Europa wykorzystywała zasoby amerykańskie, nie oferując w zamian odpowiednich korzyści. Ten wątek pojawiał się również w dyskusji dotyczącej barier handlowych, które według Trumpa szkodzą amerykańskim koncernom. Pomimo nieprawdziwego w ogólnym ujęciu przekazu, wciąż pozostaje on żywy w dyskursie amerykańskim.
Spotkanie w Ankarze, które zainicjowało nowe relacje USA–Ukraina, może być postrzegane jako element większego planu zademonstrowania, że Stany Zjednoczone mogą sobie znaleźć nowych sojuszników, nie bacząc na niezależność Europy. W tym kontekście propozycja udzielenia Ukrainie licencji na produkcję systemów obronnych Patriot, choć trudna do wdrożenia przez Kijów, wpisuje się w konsolidację relacji na linii USA–Ukraina.
Polska, w kontekście tych zmian, zdaje się nie odgrywać znaczącej roli. Choć Trump decyduje się na wzmocnienie obecności wojskowej w kraju – co zresztą sam wiąże z poparciem dla prezydenta Karola Nawrockiego – pojawiają się obawy, że polityka ta w dużej mierze zależna jest od oczekiwanych przyszłorocznych rezultatów wyborczych w Polsce.
Na szerszym tle międzynarodowym może być to część większej gry, w której amerykańskie interesy gospodarcze związane z Doliną Krzemową odgrywają istotną rolę. Częste groźby Trumpa dotyczące wprowadzenia podatku cyfrowego pokazują, jak silne mogą być wpływy przemysłowych potentatów na politykę zagraniczną USA. Wizyta Trumpa w Chinach z przedstawicielami sektora technologicznego, w tym Elonem Muskiem i Timem Cookiem, jest tego dobitnym przykładem.
Działania USA w tych okolicznościach sugerują możliwość poszukiwania alternatywnych lub nawet nowych sojuszy, które mogłyby przełamywać europejskie jedności i wzmocnić pozycję USA na arenie międzynarodowej. Współczesna dynamika geopolityczna pozostaje zatem mieszanką osobistych interesów, ideologicznych wyzwań i strategicznych przesunięć, które mogą kształtować przyszłość transatlantyckich stosunków.
Dodaj komentarz