Wraz z nadejściem wiosny i ciepłych, wilgotnych dni, w polskich lasach zaczynają się pojawiać pierwsze grzyby. Jednym z takich wcześnie występujących gatunków jest borowik ceglastopory, który cieszy się uznaniem wśród miłośników grzybobrania, choć czasami budzi wątpliwości u mniej doświadczonych zbieraczy.
Borowik ceglastopory, znany również jako Neoboletus luridiformis, charakteryzuje się masywnym kapeluszem o ciemnobrązowej barwie i intensywnie czerwonymi porami pod spodem. Jego trzon jest żółtawy, często pokryty czerwonawymi plamkami, a uszkodzony miąższ szybko sinieje, co jest typową reakcją chemiczną i nie świadczy o trującości grzyba. Ta cecha bywa myląca, jednak borowik ten jest jadalny i ceniony za delikatny smak.
Grzyb ten pojawia się już w maju, głównie w lasach liściastych i mieszanych na południu Polski, często pod jodłami, grabami, bukami i świerkami. Rośnie zarówno pojedynczo, jak i w małych grupach, szczególnie na terenach górskich i podgórskich. W kuchni borowik ceglastopory znajduje zastosowanie w sosach, zupach i jako dodatek do mięs. Ważne jest, aby przed spożyciem był on odpowiednio obrobiony termicznie, gdyż surowy lub niedogotowany może powodować dolegliwości żołądkowe. Specjaliści zalecają gotowanie przez 15-20 minut, a także smażenie lub duszenie.
Mimo że jest stosunkowo łatwy do rozpoznania, mniej doświadczeni grzybiarze mogą pomylić go z trującymi gatunkami, jak na przykład borowik szatański. Dlatego ważna jest dokładna identyfikacja zbieranych grzybów. Eksperci podkreślają, by zbierać tylko te grzyby, co do których mamy całkowitą pewność. Warto również korzystać z atlasów bądź konsultować się z doświadczonymi grzybiarzami. Coraz popularniejsze są mobilne aplikacje do rozpoznawania gatunków, jednak nie zastąpią one praktycznej wiedzy.
Borowik ceglastopory to dla wielu zwiastun udanego sezonu grzybowego. Pamiętajmy jednak, że nawet najatrakcyjniejsze znaleziska wymagają rozwagi, zarówno podczas zbierania w lesie, jak i późniejszego przygotowania w kuchni.
Dodaj komentarz