W Polsce rzadko zdarza się, by jakiekolwiek środowisko polityczne proponowało rozwiązania dotyczące obronności, które wykraczałyby poza ramy politycznej poprawności. Raport „Armia na wojnę, nie na defiladę” przełamuje ten schemat, proponując śmiałe zmiany w funkcjonowaniu Sił Zbrojnych RP.
Jednym z głównych postulatów raportu jest reaktywowanie obowiązkowej służby wojskowej w nowoczesnej formie. Koncepcja przewiduje trzy miesiące szkolenia wojskowego, które miałoby odbywać się po ukończeniu szkoły średniej. Celem tego szkolenia ma być lepsze przygotowanie młodzieży do obrony kraju, a nie tylko ćwiczenia przypominające dawne praktyki. Proponowane są także szkolenia alternatywne, odpowiadające na potrzeby cywilne w sytuacjach kryzysowych.
Raport kładzie również nacisk na zwiększenie rezerw Wojska Polskiego. Autorzy, wzorując się na fińskim modelu, postulują stworzenie systemu, w którym rezerwiści stanowić będą 85% potencjału osobowego. Zwraca się uwagę na konieczność posiadania miliona regularnie szkolonych rezerwistów, co diametralnie zmieniłoby proporcje w Wojsku Polskim. To ambitne założenie, uwzględniając obecne proporcje 300 tys. żołnierzy zawodowych w stosunku do 200 tys. rezerwistów – które samo w sobie pozostaje w sferze planów.
Raport wskazuje na potrzebę powszechnej dronizacji wojska, argumentując, że każde zadanie możliwe do wykonania przez drony, powinno być realizowane przy ich użyciu. W kontekście współczesnej wojny, przykładem może być Ukraina, gdzie drony stanowią integralną część obrony. Powszechna dostępność technologii dronowej miałaby zwiększyć skuteczność operacyjną polskich sił.
Kolejnym punktem raportu jest rozwój rodzimych zdolności „deep strike”, czyli zdolności do uderzeń głęboko na terytorium wroga. Autorzy podkreślają, że posiadanie takich możliwości samo w sobie działa odstraszająco na potencjalnego agresora. Konieczne jest więc inwestowanie w rozwój rodzimego przemysłu rakietowego, co wymaga zarówno finansowania, jak i woli politycznej.
Raport proponuje również zmiany w strukturze Wojsk Obrony Terytorialnej (WOT), które miałyby funkcjonować jako lokalna piechota lekka, nie zaś jako substytut Obrony Cywilnej. Idea ta zakłada, że WOT skupi się na lokalnej obronie, nie zaś na angażowaniu się w każdy kryzys w kraju.
Kluczową rolę w transformacji obronności Polski ma odegrać wsparcie dla sektora prywatnego. Autorzy wskazują, że 60% zamówień powinno przypadać na prywatne firmy, co miałoby wzorować się na doświadczeniach tureckiego przemysłu obronnego, który z sukcesem przekształcił swoją branżę na przestrzeni ostatnich lat.
Podsumowując, chociaż raport „Armia na wojnę, nie na defiladę” może wydawać się utopijny w niektórych aspektach, stanowi ważny głos w debacie na temat przyszłości polskiej obronności.
Dodaj komentarz