Piotr, który od 30 lat żyje na ulicy, mówi o sobie krytycznie: Najgorsze co zaobserwowałem? Chyba samego siebie. W tej trudnej rzeczywistości przetrwać pomogły mu kindersztuba i szósty zmysł odziedziczony po matce. Opowiada o spotkaniu z 18-latkiem, który dołączył do grona bezdomnych. Problem młodzieży bez dachu nad głową często umyka społecznej uwadze.
Codziennie wczesnym rankiem przed budynkiem przy ul. Smoleńsk 4 gromadzą się osoby w kryzysie bezdomności. Czekają na otwarcie okienka, za którym zawsze pojawia się uśmiechnięty wolontariusz. Dla większości ten krótki kontakt to jedyny moment w ciągu dnia, kiedy nie czują się niewidzialni. Ktoś patrzy im w oczy i wyciąga pomocną dłoń.
W Dziele Pomocy św. Ojca Pio, założonym w 2004 roku, osoby w kryzysie otrzymują wsparcie nie tylko w postaci jedzenia czy odzieży. Mogą skorzystać z łaźni, pralni, garderoby oraz pomocy psychologicznej, doradczej i zawodowej. Istnieją także mieszkania wspierane, które stanowią krok ku samodzielnemu życiu.
Aneta, mieszkająca z córką w schronisku, pragnie przeprowadzić się do mieszkania treningowego. Wyjście z bezdomności to dla wielu osób kwestia przetrwania i poczucia własnej wartości. Wspomina, że niełatwo było zwrócić się o pomoc.
Piotr, pracujący w Kuchni Siostry Samueli, opowiada o życiu na ulicy. „Trzeźwienie w bezdomności jest jak stąpanie po kruchym lodzie” – przyznaje mężczyzna, który mimo trudnych doświadczeń podkreśla wagę zasad i godności, jakie stara się zachować.
Aleksandra Wendel-Buła z Działu Kontaktu z Darczyńcami zwraca uwagę na cienką linię oddzielającą stabilne życie od bezdomności. Wiele osób utrzymuje się dzięki kredytom czy wynajmom i wystarczy chwilowy brak dochodów, by wpaść w kryzys. Rafał Nosek, kierownik Działu Pomocy Doraźnej, wspomina przypadek mężczyzny, który potrzebował tylko jednej osoby, by uniknąć bezdomności. Brak takiego wsparcia to częsty motyw w historiach osób korzystających z pomocy Dzieła.
Codziennie około 180 osób czeka na dwie kanapki i napoje. Dla wielu z nich to jedyna możliwość spotkania z kimś, kto patrzy na nich z życzliwością. W budynku przy ul. Smoleńsk 4 panuje inny klimat – tutaj ludzie grają w karty, czytają, rozmawiają.
Przez lata pracy z bezdomnymi Piotr spotkał cztery osoby, które wyszły z kryzysu. Ola, pracująca w Dziele od czterech lat, zna takich przypadków więcej. Jednak kolejka przed punktem żywnościowym zdaje się nie skracać. Polska, choć zamożniejsza niż kiedyś, wciąż zmaga się z problemem bezdomności, który bywa mniej widoczny.
Piotr zwraca uwagę, że bezdomni, którzy korzystają z nowoczesnych technologii jak smartfony, często łamią społeczne stereotypy. Są schludni, zadbani, ale tylko ich zmęczona twarz może zdradzić ich przeszłość. W Dziele, które pomaga uporać się z losem, tętni życie – to powrót do normalności, choć na chwilę.
Dodaj komentarz