Polski rząd kontynuuje modernizację Sił Zbrojnych poprzez wprowadzanie nowoczesnego sprzętu i uzbrojenia. Minister Obrony Narodowej podkreślił w specjalnym artykule dla „Rzeczpospolitej”, że kluczowym wsparciem dla tych działań jest program SAFE, największy w historii Unii Europejskiej instrument finansowy dedykowany obronności.
Raport na temat postępów modernizacyjnych przedstawił Marek Kutarba, zwracając uwagę na dynamiczny rozwój wojsk lądowych, lotnictwa i marynarki wojennej. „Baobaby, Abramsy, K2, Borsuki, Kraby, Raki i Homary trafiają do jednostek w tempie niewidzianym od dekad. Zmiany wykraczają poza nowy sprzęt i obejmują także strukturę organizacyjną oraz rolę dronów w armii” – podkreśla Kutarba. W lotnictwie z kolei, do Łasku przybyły nowe Husarze, a w Bydgoszczy ruszyły przygotowania do modernizacji Jastrzębi. Trwają również rozmowy dotyczące zakupu kolejnych F-35 dzięki czwartej dużej pożyczce z Waszyngtonu.
Marynarka również notuje znaczne postępy, dzięki czemu w polskich stoczniach buduje się więcej okrętów niż kiedykolwiek od lat 90. XX wieku.
Zmiany te zachodzą w kontekście przeobrażenia sojuszu NATO, które może obecnie znajdować się na rozdrożu pomiędzy kryzysem a nowym otwarciem strategii. Jędrzej Bielecki zauważa, że powstaje nowa koncepcja strategicznego podziału obowiązków między USA a Europą. „NATO 3.0” koncentruje się na tym, że Stany Zjednoczone nadal będą utrzymywać atomowy parasol nad Europą, podczas gdy europejskie państwa członkowskie przejmą główny ciężar obrony konwencjonalnej.
Kampania irańska unaoczniła, jak szybko Stany Zjednoczone mogą wyczerpać swoje zapasy amunicji, co zmusza je do focusu na wybranych teatrach operacyjnych. Europa przestaje być w tym kontekście priorytetem. To nowe podejście oznacza konieczność większej samodzielności Europy w obliczu zmniejszonego zaangażowania USA. Czy Europa sprosta tym wyzwaniom, czy powinna szukać innych form współpracy międzynarodowej? Przyszłość NATO zależy od odpowiedzi na te pytania.
Dodaj komentarz