Prawo i Sprawiedliwość (PiS) w ostatnich dniach zaprezentowało nową politykę migracyjną, której głównym celem jest zaostrzenie zasad migracji i podkreślenie potrzeby utrzymania homogeniczności społeczeństwa poprzez deportacje, szczególnie młodych mężczyzn z Ukrainy. Jest to gest odpowiadający na rosnące napięcia i chłodniejsze relacje między polskim a ukraińskim społeczeństwem.
Z analizy sondaży wynika, że sympatie Polaków wobec Ukraińców słabną, co nasila resentymenaty i obawy związane z nielegalną migracją. PiS, przypominając Machiavellego, stara się wykorzystać te nastroje do zwiększenia swojego poparcia politycznego. Jednak strategia ta niesie ze sobą istotne ryzyka.
Jednym z głównych problemów jest fakt, że PiS próbuje przesunąć się na prawo od Grzegorza Brauna i Konfederacji Korony Polskiej. Jednak na prawo od Brauna jest tylko ściana, a każda próba przesunięcia tylko umacnia pozycję radykalniejszych przeciwników PiS. Takie podejście jest porównywalne z błędem, który popełnił Donald Tusk, próbując w wyborach prezydenckich uczynić z Rafała Trzaskowskiego konserwatystę. Efekt był odwrotny od zamierzonego.
PiS po wieloletnim wspieraniu Ukrainy i pozostawaniu częścią Unii Europejskiej, teraz zmaga się z kryzysem wiarygodności jako siła radykalna. Wiarygodność Grzegorza Brauna wydaje się większa, szczególnie gdy podkreśla brak swojego udziału w rządzeniu. Strategia ta, nakierowana na prawo, zwraca uwagę na tematy zwiększające poparcie dla Brauna i odpycha bardziej umiarkowanych wyborców prawicy.
Dodatkowym problemem radykalnej polityki PiS jest jej niezgodność z polską racją stanu. Pogłębianie antyeuropejskich, antyukraińskich i antyniemieckich postaw prowadzi do izolacji międzynarodowej i zmusza do ewentualnej normalizacji stosunków z Rosją. Tymczasem PiS nadal umacnia swoją tradycyjnie wrogą pozycję wobec Rosji, co stawia Polskę w sytuacji odosobnienia. Polityka ta, z ograniczeniem sojuszników do krajów bałtyckich, wydaje się nieoptymalna z punktu widzenia strategicznych interesów Polski.
Dodaj komentarz