Detonacja jądrowa w przestrzeni kosmicznej mogłaby zniszczyć większość satelitów na danej orbicie i wyłączyć ją z użycia na wiele tygodni lub miesięcy. Choć Traktat o przestrzeni kosmicznej z 1967 r. formalnie zakazuje umieszczania broni jądrowej na orbicie, brak wiarygodnych mechanizmów weryfikacji przestrzegania tego zakazu przez sygnatariuszy, takich jak USA, Rosja i Chiny, stanowi poważne zagrożenie. W nowej erze nuklearnej, kiedy mocarstwa atomowe rozbudowują swoje arsenały, a międzynarodowy reżim kontroli zbrojeń jest zagrożony, potrzeba technologii do wykrywania takich ładunków staje się pilna.
Niedawne wydarzenia, takie jak działania Rosji z satelitą Kosmos 2553, podejrzewanym o przenoszenie atrapy ładunku nuklearnego, potwierdzają rosnącą potrzebę rozwinięcia nowych metod wykrywania broni jądrowej w kosmosie. Rosja potwierdziła rozwój nuklearnych zdolności antysatelitarnych, potencjalnie opartego na systemie A-235 „Nudol”.
Areg Danagoulian z MIT przedstawił na łamach „Nature” metodę wykrywania głowic nuklearnych na orbicie. Propozycja wykorzystuje reakcje spalacji w materiałach rozszczepialnych, spowodowane przez wysokoenergetyczne protony obecne w pasach Van Allena. Detektor neutronów zainstalowany na satelicie inspekcyjnym mógłby identyfikować charakterystyczne „sygnatury”, wskazujące na obecność broni jądrowej.
Metoda oferuje możliwość wykrycia broni termojądrowej z odległości 4 km w ciągu tygodnia obserwacji, co można skrócić do 15 godzin przy użyciu dziesięciu satelitów. Jednak takie działania blisko podejrzanych obiektów mogłyby być prowokacyjne, a realizacja ich wymagałaby współpracy międzynarodowej opartej na nowych normach traktatowych.
Technologia ta ogranicza się do pasów Van Allena, gdzie występują odpowiednie poziomy promieniowania. Ponadto rodzi pytanie, czy byłaby w stanie odróżnić faktyczne głowice od innych urządzeń nuklearnych. Inne rozważane technologie obejmują detekcję promieniowania gamma i radiografię rentgenowską.
Testy na orbicie byłyby kluczowe dla oceny skuteczności tych metod. Sam Danagoulian podkreśla istniejące trudności inżynieryjne, ale wyraża gotowość do współpracy nad dalszym rozwojem technologii. Fakt, że takie badania są prowadzone, świadczy o przyspieszonej potrzebie innowacyjnych rozwiązań w monitorowaniu przestrzeni kosmicznej.
Dodaj komentarz