Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi dotyczącej podatku od towarów i usług. Skarżący, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, przedstawił jak dotąd jedynie hipotetyczne konsekwencje, co nie wystarczyło do spełnienia warunków określonych w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny również oddalił zażalenie, potwierdzając decyzję instancji niższej.
Ciekawym aspektem tej sprawy było wykorzystanie sztucznej inteligencji przy sporządzaniu pism procesowych przez pełnomocnika. NSA zaznaczył, że widoczne w zażaleniu ślady tzw. halucynacji AI były jaskrawo dostrzegalne. Przywołane postanowienia nie odzwierciedlały rzeczywistego stanowiska Sądu, a podane daty i sygnatury nie były zgodne z prawdą. W wymienionych sprawach nie rozpatrywano kwestii wstrzymania wykonania aktów na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., co zrodziło wątpliwości co do etyczności posługiwania się AI w kontekście profesjonalnych usług prawnych.
W świetle narastającego wykorzystania AI w różnych dziedzinach, pojawia się pytanie o odpowiedzialność zawodową i etyczną. Wedle NSA, korzystanie z AI przez pracowników powinno odbywać się w ramach obowiązujących reguł i procedur; każde odstępstwo od tej normy, w tym używanie niezatwierdzonych narzędzi AI (tzw. Shadow AI), może prowadzić do odpowiedzialności pracownika.
Coraz częstsze jest także pytanie, na kogo spada odpowiedzialność w sytuacji błędnego wykorzystania AI w miejscu pracy. Generalnie, jeśli pracownik działa zgodnie z obowiązującymi procedurami, odpowiedzialność ponosi pracodawca. Jednakże w przypadku umyślnego naruszenia zasad, pracownik może ponieść konsekwencje o charakterze porządkowym, materialnym, a nawet karnym.
Ta sytuacja wyraźnie pokazuje, że związki pomiędzy prawem a technologią stają się coraz bardziej złożone i wymagają nowego podejścia zarówno od profesjonalistów prawnych, jak i klientów, którzy korzystają z ich usług.
Dodaj komentarz