Ziemowit Szczerek zwraca uwagę na skomplikowane relacje polsko-ukraińskie, zwłaszcza w kontekście historycznym. Podkreśla, że chociaż wspiera Ukrainę i jej prawo do własnej wizji historycznej, wyraża obawy wobec niektórych aspektów jej polityki pamięci. Szczerek zauważa, że Ukraińcy mogą mieć inną wrażliwość historyczną, co może prowadzić do nieporozumień, zwłaszcza w odniesieniu do UPA i ich roli w relacjach z Polską.
Kwestia Wołynia pozostaje delikatna, a poziom ukraińskiego wyparcia zbrodni dokonywanych przez UPA na Polakach wywołuje zdziwienie. Szczerek krytykuje komentarze w stylu Wołodymyra Horbacza, które ignorują te trudne aspekty historii. Wskazuje również, że ukraińska polityka historyczna mogłaby być bardziej samokrytyczna i odważna, a niektóre decyzje władz, jak choćby prezydenta Zełenskiego, budzą kontrowersje.
Niepokój budzi również obecność nazistowskiej symboliki wśród niektórych ukraińskich formacji zbrojnych. Ten fakt, zdaniem Szczerka, pozostaje często bez reakcji ze strony władz. Argumentuje, że choć UPA walczyła o Ukrainę, jej celami nie była demokracja, co przypomina sytuacje związane z postaciami jak Bilecki i Dejak.
Szczerek podkreśla, że wielu Polaków jest świadomych roli UPA jako armii wyzwoleńczej, ale narracja, że Polacy zostali zmanipulowani przez Rosjan, aby nienawidzić UPA, jest według niego nieuzasadniona. Tego typu opinie mogą tylko zaszkodzić próbom budowania porozumienia między narodami.
Dodaj komentarz