Konstytucja i polskie prawo wyraźnie wskazują na konieczność współpracy między prezydentem a rządem w kwestiach wojskowych i przygotowań obronnych. Obecnie jednak, współpraca między prezydentem Karolem Nawrockim, premierem Donaldem Tuskiem i ministrem obrony Władysławem Kosiniak-Kamyszem napotyka na trudności. Głównym punktem zapalnym są fundusze na obronność. Niegdyś panująca zgoda polityczna dotycząca finansowania zbrojeń została obecnie naruszona przez decyzje dotyczące unijnego mechanizmu SAFE.
Prezydent zawetował ustawę wdrażającą mechanizm SAFE, która miała zapewnić Polsce ponad 185 mld zł na wydatki związane z bezpieczeństwem. Środki te miały posłużyć głównie polskiemu przemysłowi obronnemu. Prezydent porównał tę pożyczkę do kredytów frankowych, wyrażając obawę, że może ona podlegać wpływom Komisji Europejskiej. Rząd zapewnia, że brak podpisu nie uniemożliwi uzyskania środków, jednak komplikacje mogą dotknąć projektów MSWiA i resortu infrastruktury.
Pomysł prezydenta na finansowanie obronności opiera się na tzw. „polskim SAFE zero procent”, wykorzystując zyski NBP do tworzenia Polskiego Funduszu Inwestycji Obronnych. Rządzący podkreślają jednak, że obecnie NBP nie odnotowuje zysków, co czyni te plany niepewnymi.
Kolejnym obszarem napięć jest strategia bezpieczeństwa narodowego. Prezydent odmówił podpisania strategii opracowanej przez rząd, uznając ją za niewystarczającą wobec wyzwań współczesności. Spory dotyczą także nominacji wojskowych, szczególnie na stanowiska oficerskie, co ujawniło różnice w podejściu do współpracy między najwyższymi organami władzy.
Mimo sporów, obie strony próbują unikać jawnych konfliktów dotyczących najwyższych rangą oficerów. Przyszłe decyzje wobec kadr wojskowych będą wymagały konsensusu między prezydentem a rządem, zwłaszcza gdy zbliża się koniec kadencji obecnych dowódców.
W obecnej sytuacji istotne jest, aby polityczne różnice nie osłabiły efektywności i stabilności systemu obronnego Polski, szczególnie w kontekście rozwijających się międzynarodowych wyzwań bezpieczeństwa.
