Wielu właścicieli nieruchomości traktuje pas zieleni przylegający do działki jako część swojej posesji. Jednak nie zawsze tak jest. Ważne jest rozróżnienie między własnością prywatną a terenem publicznym. Mimo że płot może sugerować granice działki, rzeczywisty przebieg granic należy sprawdzić w dokumentach geodezyjnych, takich jak mapa ewidencyjna lub wyrys z rejestru gruntów.
Dostępne online serwisy rządowe, takie jak geoportal.gov.pl, prezentują dane o granicach działek, ale nie stanowią one wiążącej podstawy prawnej. Aby mieć pełne zrozumienie prawne granic działek, należy korzystać z dokumentacji geodezyjnej i konsultować się z właściwymi organami.
W przypadku działek przylegających do dróg publicznych, pas drogowy często rozpoczyna się zaraz za granicą prywatnej posesji. Zgodnie z ustawą o drogach publicznych, pas drogowy to obszar z liniami rozgraniczającymi wraz z elementami takimi jak pobocza, chodniki, ścieżki rowerowe, rowy odwadniające oraz pasy zieleni izolacyjnej.
Pas drogowy stanowi mienie publiczne zarządzane zgodnie z kategorią drogi (państwowe, wojewódzkie, powiatowe). Zarządca odpowiada za jego utrzymanie i nadzorowanie działań podejmowanych na tym terenie. Właściciel prywatnej posesji nie ma uprawnień do zarządzania takim pasem, choćby poprzez zakazywanie przejścia przez teren.
Pytanie o możliwość sadzenia roślin na pasie zieleni reguluje art. 39 ustawy o drogach publicznych. Oznacza to, że wszelkie zmiany w zagospodarowaniu pasa, jak sadzenie drzew, ustawianie donic czy budowa dodatkowych miejsc parkingowych, wymagają zgody zarządcy drogi. Samodzielne „urządzanie” przestrzeni bez zezwolenia jest jednym z częstych błędów właścicieli nieruchomości.
Zajmowanie pasa drogowego bez odpowiedniego zezwolenia niesie za sobą kary finansowe. Kary mogą wynosić nawet dziesięciokrotność standardowej opłaty dziennej za zajęcie pasa drogowego. Na przykład, zajęcie 10 m² przez 30 dni przy stawce 2 zł za 1 m² dziennie kosztuje legalnie 600 zł, a nielegalnie kara wynosiłaby 6000 zł. Im wyższa podstawowa opłata, tym wyższa kara.
Utrzymanie porządku na terenach publicznych, takich jak pasy zieleni, należy do gminy lub zarządcy drogi. Właściciel nieruchomości odpowiada za teren własny oraz w pewnych sytuacjach za bezpośrednio przyległy chodnik. Właściciele mogą również wymagać od władz lokalnych właściwego utrzymania terenów zielonych.
Pomimo obowiązku dbania o pas zieleni, działki takie nie mogą być nabyte poprzez zasiedzenie. Drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią mienie publiczne i są wyłączone spod zasiedzenia. Artykuł 2a ustawy o drogach publicznych podkreśla, że ich własność musi należeć do państwa lub samorządu. Wyrok Sądu Najwyższego potwierdza, że prawo to ma zastosowanie również do dróg powstałych przed wprowadzeniem ustawy. Oznacza to, że nawet 30-letnie dbanie o taki teren nie prowadzi do nabycia jego własności.
Dodaj komentarz